تاریخ به سکوت ما گواهی خواهد داد

تاریخ را فقط فریاد نمی‌سازد. تاریخ را فقط درد و زندان و حبس و تبعید و تظلم‌خواهی نمی‌سازد. تنها نامه‌های عاشقانه و غیرعاشقانه سند تاریخی محسوب نمی‌شوند. سکوت همیشه بخش مهمی از تاریخ بوده است. سکوت بر رنجی که می‌کشیم و دردی که عمق‌اش از توصیف گذشته است. الفبای سکوت را باید یاد گرفت. زبان سکوت زبان آسانی نیست. از سخت‌ترین زبان‌هاست. شاید ماه‌ها و سال‌ها طول بکشد تا بشود به زبان سکوت حرف زد. اما آموختن‌اش ضرورت است.
صفحاتی از تاریخ سفید خواهد ماند بابت این سکوت‌ها. صفحاتی که هیچ‌گاه پر نخواهند شد. صفحات بیشتری اما سیاه خواهند شد برای فهم این سکوت‌ها. خواهند نوشت عمق فاجعه به جایی رسید که در کلمات نمی‌گنجید. در آن میان هم تارهای سفید شقیقه‌های ما پیدا خواهد بود، هم جان‌های بی‌جانی که درد این ایام را دوام آوردند، یا نیاورند.