عیدی


این عیدی صبا به منه. دختردایی کوچولوم که داره می‌شه دو سال که ندیدم‌اش و لابد کلی بزرگ شده. برف سر کوه‌هاش هنوز آب نشده بچه‌ام. پاهای زرافه‌‌شون هم معرکه‌س. فیل هم داره. دیگه چی می‌خوام؟ کلن روی نقاشی بچه‌ها و رنگ‌ها و لرزش دست‌هاشون خیلی نباید حرف زد. خودشون همه چیز رو می‌گن.
پ.ن. ژن اعتیاد به حیوانات در خانواده‌ی مادری من حضور پررنگی داره و به صبای عزیز هم رسیده ظاهرن.