کابوس بازگشت

لابد حق با آن‌هاست که فرسنگ‌ها از من دورند و ندیده قضاوت می‌کنند. این منم که دور افتاده‌ام. آن‌قدر با همه چیز غریبه‌ام و غریبه‌گی می‌کنم که اگر امروز در بلوار فرامرز عباسی مشهد ولم کنند، آدرس خانه جدیدمان را هم نمی‌دانم. یک راست می‌روم سراغ خیابان آزادی پنجاه و سه و آن در بزرگ و سنگین و آهنی سفید و قرمز که حالا دیگر در خانه ما نیست و کسان دیگری در آن می‌نشینند. زنگ طبقه دوم را فشار می‌دهم و صدای غریبه‌ای می‌گوید اشتباه گرفته‌ام. آن وقت روی سنگ مرمر باغچه جلو در می‌نشینم و به طول خیابان نگاه می‌کنم. دنبال گربه‌های لنگ قدیمی می‌گردم. ریخت کوچه تغییری نکرده. حتی آسفالت ترک خورده آخر کوچه هنوز همان است. دنبال آن تکه نخ که سال‌ها از نرده‌های آهنی خانه همسایه آویزان بود چشم می‌چرخانم. نخ پرده ترحیم زن جوان همسایه را که پانزده سال پیش در تصادف رانندگی کشته شد می‌گویم. و می‌بینم که در باد می‌رقصد. و همان جمله را تکرار خواهم کرد که سال‌ها پیش از پشت پنجره اتاقم هر بار بعد از دیدن این تکه نخ سمج می‌گفتم: این تکه نخ جان سگ دارد لعنتی! این همه سال زیر این همه باد و باران هیچ مرگش نزده. بعد از این همه سال که نبوده‌ام و برگشته‌ام هم باز مانده تا بهم آن شب را یادآوری کند تا الان پانزده سال گذشته. کسی در را باز می‌کند. بچه کوچکی می‌دود بیرون. متوجه می‌شوم صاحبان آن خانه هم رفته‌اند. دیگر همسایه‌ای به آن معنی در کار نیست.
دلشوره گرفته‌ام. بلند می‌شوم و راسته ته کوچه را می‌گیرم. آن تکه درختکاری خلوت و خالی را رد می‌کنم. درخت‌ها هنوز سایه گسترده‌اند و هوای خنک می‌دود روی پوستم. باید تابستانی باشد آن روز. شاید مرداد یا اوایل شهریور. هیچ کس و هیچ چیز غیر از خیابان و سنگ فرش پیاده رو و رنگ آجرهای سه سانت خانه روبرویی دیگر مثل قدیم نیست. حتی درخت‌های بولوار را هم گردن زده‌اند. باغچه‌ها را صاف کرده‌اند تا به عرض پیاده‌رو اضافه کنند. لابد این که گربه‌ها غیب‌شان زده هم مال طرح شهر پاک و هوای پاک و این حرف‌هاست. خبری از جوجه‌ ماشینی‌های لاجون و مریض و رو به موت هم نیست. ناگهان به خودم می‌آیم. می‌بینم اینجا هستم. اما انگار دیگر نمی‌دانم واقعیت چه شکلی‌ست یا چه تغییری کرده. هر چه هم تلاش کنم با عکس‌هایی که برایم می‌فرستند ذهنیتم را به روز کنم، خیالم وحشیانه و افسارگسیخته‌ می دود و برای خودش می‌سازد و ویران می‌کند. کدامش درست است؟ آیا روزی که برگردم از معمولی بودن همه چیز خواهم ترسید یا از تغییر فاحش اوضاع؟ تنها می‌مانم و تنهاتر می‌شوم یا تنهایی‌هایم پر می‌شود؟ ذهن در تبعید چقدر وحشیست! از باد سرد و بی‌امان انگلیسی هم وحشی‌تر است. یخ می‌زند و همان شکل سابق می‌ماند. نه مرگ آن‌هایی که رفته‌اند و ندیده است را باور می‌کند، نه خانه‌های کهنه‌ای که نو شده‌اند نه آدم‌هایی که عوض شده‌اند. همه چیز شکل سابق است در حالی که نیست. زمان لعنتی همه را شسته و برده. و بعضی روزها. بعضی روزها فکر برگشتن از ماندن هم ترسناکتر است.