بایگانی ماهیانه: آگوست 2015

نگاه سکوت

اگر دنبال فیلمی می‌گردید که عصر کسل و خالی‌تان را پر کند، یا فیلمی برای این‌که حالتان را خوش کند یا هر دلیل دیگری از این دست، بی‌خیال این فیلم شوید. چون بعد از دیدنش حتما به مدت چند ساعت احساس می‌کنید کاسه سرتان از هر حس و کلمه‌ای خالی شده. این فیلم عمیقا دردناک است. مخصوصا به این دلیل که همه آنچه از پیش چشمتان می‌گذرد به شکل تهوع‌آوری نه فقط در آن کشور خاص بلکه همین بیخ گوش خودتان،همین دو دهه قبل هم اتفاق افتاده است. از دهه شصت حرف می‌زنم.
فیلم «نگاه ساکت» ساخته کارگردان مستند «فعل/ عمل کشتن» است که قبلا اینجا درباره‌اش نوشته بودم. جاشوا اوپن‌هایمر که در مستند قبلی، روایت بی‌پرده و تکان‌دهنده‌ای را از کشتار کمونیست‌ها در سال ۱۹۶۵ در اندونزی نشان داده بود در مستند اخیرش از نگاه خانواده قربانیان این فاجعه روایت را مجددا بازگو می‌‌کند. راوی مستند برادر یکی از قربانیان کشتار ۱۹۶۵ کمونیست‌ها در اندونزی است. قاعدتا ساختن چنین مستندی با چنین اعترافات صریحی از دهان قاتلان در کشور ما هنوز محتمل نیست. اما در «نگاه سکوت»، قاتلان با غرور و بی‌هیچ پشیمانی، با چشم‌های کم‌سو یا کورشان در دوربین زل می‌زنند و از سر کشیدن خون قربانیان کمونیست‌شان می‌گویند. ‌برای آن‌ها نوشیدن دو لیوان خون قربانی برای حفظ سلامت عقل‌شان بعد از آن‌همه کشتار ضروریست. ادعایی که شاید بعد از شنیدن چند باره‌اش از دهان بیش از یک قاتل در طول مستند هنوز هم باورش برای آدم سخت باشد. مثل من که یخ کرده بودم وسط سینما و داشتم تلاش می‌کنم در خطوط صورت قاتل اثری از خونی که نوشیده بود پیدا کنم و قاعده این است که قیافه او اتفاقا بسیار هم عادی بود.دست آخر قاتلان درست در نقطه‌ای که برادر راوی و صدها کمونیست دیگر را قتل عام کرده بودند و به «رودخانه مار» انداخته بودند ایستادند و عکس یادگاری گرفتند. آن طرف‌تر هم مادر صد ساله‌ای بود که بعد از این همه سال هنوز برای پسرش آواز می‌خواند، سر خاکش می‌رفت، اشک می‌ریخت و منتظر بود یکی مرگش را انکار کند. این فیلم را به کسی که عزیزی را در دهه شصت از دست داده نشان ندهید. بسیار دردناک است. index.jpg