شبانه

باد بی‌رحمانه می‌وزد
و اشک‌هایت را دور از چشمان خواب آلود خشک می‌کند
صبح همیشه می‌رسد
و انگار نه انگار
تو تمام شب به آوارگی‌ات گریستی
دریغ که تنها رد جامانده از آن شب مغموم
ردپای نمک‌سود رنجی ابدیست
که شرحش در هیچ الفبایی نمی‌گنجد.
03ad01d3fd860425800f6a706700e661.jpg