حافظه اقیانوس

تن خاموش تو در حافظه اقيانوس
بغل گرم تو شبها وسط يك كابوس
شب ِ تا صبح پياده به دلِ كوه زدن
به غزل هاى پُر از غربت و اندوه زدن
شبِ برفى، شب سرما، شب بى فردايى
،شبِ بيدار نشستن شب كى مى آيى؟
شبِ تا صبح تو را خواستن و تب كردن
كه نباشى و تو را اين همه كم آوردن
وسط اين همه پوچى به خدا چنگ زدن
 نرسيدن نرسيدن عرق و بنگ زدن
وسط تخت، پر از درد، تو را خوابيدن
بغل مرد و زن و مرگ تو را خوابيدن
 به فراموشى و نسيان ِتو عادت كردن
عشق را كشتن و از دست تو راحت كردن
سفر از شهر سياهت كه شبيه مرگ است
ابر در ابر،  پر از باغچه ى بى برگ است
وسط باغچه دستان زمان پوسيده ست
شهر در خاطره زرد خزان پوسيده ست
….
به جهنم كه نباشى و بخواهم باشى
به جهنم كه بخواهى و نخواهم باشى.